XPost: nl.wetenschap, nl.politiek, nl.scouting   
   From: analytisch_engineer@onderzoeker.org   
      
   Kees van den Doel bracht volgend idée uit :   
   > Aan wie het aangaat,   
   >   
   > Bij deze wil ik graag aandacht vragen voor twee urgente kwesties die ons   
   > dagelijks leven aanzienlijk kunnen verbeteren.   
   >   
   > Ten  eerste: het ontbreken  van zelfuitlatende  honden. In  een tijdperk   
   > waarin auto?s  zelf rijden  en koelkasten boodschappen  bestellen, lijkt   
   > het een logische volgende stap om honden zichzelf uit te laten. Denk aan   
   > het gemak:  geen natte sokken,  geen koude ochtenden, en  geen onhandige   
   > ontmoetingen  met   buurman  Jan  die  weer  wil   vertellen  over  zijn   
   > postzegelverzameling. Kortom, de markt schreeuwt om een oplossing!   
   >   
   > Ten tweede: paraplu?s die lekten.  Het fenomeen van een paraplu die meer   
   > water  doorlaat   dan  tegenhoudt,  is  een  schande   voor  de  moderne   
   > technologie.  Als  we paraplu?s  kunnen  maken  die automatisch  openen,   
   > waarom  dan niet  eentje  die  het ook  daadwerkelijk  droog houdt?  Een   
   > paraplu moet beschermen tegen regen, geen extra douche-ervaring bieden.   
   >   
   > Ik hoop dat  de verantwoordelijke instanties (of uitvinders  met te veel   
   > vrije  tijd)  deze  oproep  serieus  nemen.  De  wereld  verdient  droog   
   > hoofdhaar en honden die zichzelf vermaken.   
   >   
   > Bij voorbaat dank voor uw aandacht en spoedige actie.   
   >   
   > Met vriendelijke groet,   
   > Hoog8end,   
   > Schrijver Dezes   
      
    Er was eens iemand die zo lui was, dat zelfs zijn schaduw moeite had   
   om hem bij te houden. Zijn hond, een vrolijke viervoeter met een   
   energielevel waar een blik energiedrank jaloers op zou zijn, stond   
   iedere dag hoopvol voor de deur. Maar zijn baasje? Die lag languit op   
   de bank, strategisch gepositioneerd tussen de afstandsbediening en een   
   bak chips.   
      
    "Ga jij maar even alleen wandelen, Buddy," mompelde hij, terwijl hij   
   met één oog op de televisie gericht een vage handbeweging maakte   
   richting de deur. Buddy keek hem aan met een blik die ergens tussen   
   teleurstelling en pure verbazing hing.   
      
    Op een dag had Buddy er genoeg van. Toen zijn baasje weer eens   
   probeerde de wandeling over te slaan, verdween de hond stiekem met de   
   afstandsbediening in zijn bek. Pas toen de tv uit bleef en de chips   
   onaangeroerd bleven, kwam er eindelijk beweging in de luilak. En zo   
   geschiedde het dat een slimme hond zijn baasje had afgericht om tóch   
   naar buiten te gaan.   
      
    Moraal ven het verhaal, ga gewoon zelf je hond uitlaten.   
      
   --   
   ** onderzoeker **   
      
   --- SoupGate-DOS v1.05   
    * Origin: you cannot sedate... all the things you hate (1:229/2)